-การใช้มาตรการใช้สิทธิโดยรัฐ (Government use) เป็นการใช้สิทธิตามมาตรา 51ของพ.ร.บ.สิทธิบัตร คือรัฐสามารถใช้สิทธิผลิตยาที่มีสิทธิบัตรได้ ในกรณีเร่งด่วนและเพื่อการปกป้องผลประโยชน์สาธารณะ เช่น การป้องกันหรือบรรเทาการขาดแคลนอาหาร หรือยา เมื่อได้รับสิทธิรัฐจะต้องมีการตกลงจ่ายค่าตอบแทนแก่ผู้ถือครองสิทธิบัตรนั้นๆ ตามอัตราที่ตกลง
                -มาตรการใช้สิทธิตามสิทธิบัตรโดยเอกชน (Compulsory licensing) มาตรา 46 รัฐสามารถอนุญาตให้ผู้ใดก็ตามสามารผลิตยาที่มีสิทธิบัตรหากเห็นว่ามีความจำเป็นในการแก้ไขวิกฤตของประเทศ โดยผู้ขอใช้สิทธิต้องพิสูจน์ต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เห็นถึงพฤติการณ์การใช้สิทธิโดยมิชอบของผู้ทรงสิทธิบัตร
                -มาตรการการนำเข้าซ้อน (Parallel Import) มาตรา 36 วรรคสอง ให้รัฐอนุญาตให้เอกชนรายอื่น นอกจากผู้ทรงสิทธิบัตร สามารถนำเข้าผลิตภัณฑ์ที่มีสิทธิบัตรมาขายในประเทศได้ โดยสินค้าที่นำเข้าซ้อนต้องเป็นสินค้าที่มีสิทธิบัตรในประเทศไทย เช่นยาตัวเดียวกันขายในอินเดียร 70 บาท มาเลเซียขาย 100 บาท ในไทยขาย 150 บาท พ่อค้าสามารถซื้อยาจากอินเดียในจำนวนมากมาขายในราคาที่ถูกกว่าที่ขายในไทยได้
                -การบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยการแข่งขันทางการค้า (Competition law) พ.ร.บ.การแข่งขันทางการค้ามาตรา 25 ห้ามมิให้ผู้ประกอบการกระทำการที่เป็นการจำกัดการแข่งขันทางการค้า และมีพฤติกรรมเอารัดเอาเปรียบคู่แข่งหรือผู้บริโภค เช่นการที่ผู้ทรงสิทธิบัตรยามีสิทธิผลิตและจำหน่ายสินค้าแต่เพียงผู้เดียวถือว่าเข้าข่ายการเป็นผู้ประกอบการที่มีอำนาจเหนือตลาด ถ้ากำหนดราคาอย่างไม่เป็นธรรม ก็อาจใช้กฎหมายนี้ตัดสินได้
                -มาตรการการควบคุมราคา (Price control mechanism) มาตรา 24และ25 ของพ.ร.บ.ว่าด้วยราคาสินค้าและบริการ ให้อำนาจคณะกรรมการกลางประกาศให้สินค้านั้นๆเป็นสินค้าควบคุม เพื่อควบคุมราคาสินค้านั้น แต่ที่ผ่านมาแม้ยาจะถูกประกาศให้เป็นสินค้าควบคุมราคา แต่วิธีการควบคุมเป็นเพียงให้ติดป้ายแสดงราคาเท่านั้น จึงไม่มีผลในทางปฏิบัติ
                -บทบัญญัติโบลาร์ (Bolar provision) คือการที่บริษัทผลิตยาสามัญ หรือบริษัทที่ไม่ใช่เจ้าของสิทธิบัตรสามารถทำการศึกษาชีวสมมูลย์ (Bioequivalance) เพื่อเป็นการเตรียมการขึ้นทะเบียนตำรับยาในช่วงอายุสิทธิบัตรได้ ทั้งนี้เป็นการเปิดโอกาสให้สามารถนำยาออกขายได้ทันทีเมื่ออายุสิทธิบัตรสิ้นสุดลง